100 سال نفت تولید می کنیم هنوز واردکننده بنزین هستیم

	نسخه چاپی	۱۳۸۹ ششم مرداد	:تاریخ انتشار	1837	:کدخبر
	ارسال به دوستان
عضو کمیسیون انرژی مجلس در گفت وگو با مردم سالا ری: 100 سال نفت تولید می کنیم هنوز واردکننده بنزین هستیم در حوزه نفت وگاز دو چیز ما را تهدید می کند. اول غافل کردن برنامه ریزان که ما را در مسیری بیندازند که نتوانیم در صنعت وتکنولوژی قدم بگذاریم و دوم از بابت فرار مغزها و تخلیه کارشناسان ما در حوزه نفت است که همیشه باید به این دو مورد توجه کرد. در خصوص سرمایه گذاری که آقایان موفق نشدند و روابط ما با دنیا طوری شده که نمی توانیم از سرمایه گذار خارجی استفاده کنیم و نیروی انسانی متخصص نیز که به شدت در حال ترک کشور هستند.

امروزه اقتصاد کشور ایران بر تولید و فروش نفت استوار است و چنانچه بخواهیم این مهم را از اقتصاد کشور حذف کنیم با چالش های جدی رو به رو خواهیم شد اما نکته مهمتر آن است که کشورهای همسایه ایران در بسیاری از منابع زیر زمینی نفت با ایران اشتراک دارند و چنانچه ما از این مخازن برداشت نکنیم کشورهای دیگر جبران کم کاری های ایران را کرده و به غارت این منابع می پردازند. در این راستا با مهندس سیروس سازدار نماینده مرند و جلفا در مجلس شورای اسلامی به گفت وگو نشستیم. وی عضو کمیسیون انرژی مجلس است و چندی پیش وزیر نفت را برای پاره ای توضیحات به صحن علنی مجلس فرا خواند. مشروح این گفت وگو در زیر آمده است:
با توجه به نقش نفت در اقتصاد ایران ،آیا امکان دارد که برداشت نفت را به گونه ای تقسیم بندی کنیم که سالها برای ایران باقی بماند؟
ما در اکثر میادین نفتی مشترک هستیم و اگر نتوانیم از مخازن مشترک برداشت کنیم این مخازن برای نسل آینده باقی نمی ماند زیرا از طرف همسایگان برداشت می شود و متاسفانه ما اهمیت این را متوجه نشده ایم یا شاید هم علت های پشت پرده دیگری وجود دارد که از وجود آنها بی خبریم.البته اگر قرار باشد همه بخش های اقتصادی کشور را تعطیل کنیم و بخواهیم از ابتدا در سرمایه گذاری اولویت بندی بکنیم اولین آنها نفت وگاز است زیرا با یک حساب سر انگشتی متوجه می شویم که همسایگان ما هر سال بالای 5 هزار میلیارد دلار از مخازن ما را می برند. از سوی دیگر اگر امروز 40 میلیارد دلار در نفت وگاز سرمایه گذاری کنیم، می توانیم 60 میلیارد دلار در سال برداشت کنیم ولی متاسفانه می بینیم که 100 سال تولید نفت داریم اما از نظر تجهیزاتی هنوز به خارج وابسته ایم که امروزه نیز به این صورت است.
اشکال کار در کجاست؟
در حوزه نفت وگاز دو چیز ما را تهدید می کند. اول غافل کردن برنامه ریزان که ما را در مسیری بیندازند که نتوانیم در صنعت وتکنولوژی قدم بگذاریم و دوم از بابت فرار مغزها و تخلیه کارشناسان ما در حوزه نفت است که همیشه باید به این دو مورد توجه کرد. در خصوص سرمایه گذاری که آقایان موفق نشدند و روابط ما با دنیا طوری شده که نمی توانیم از سرمایه گذار خارجی استفاده کنیم و نیروی انسانی متخصص نیز که به شدت در حال ترک کشور هستند.
چرا در هر دو مورد مشکل داریم ؟
در مورد سرمایه گذاران احتمالا ایرادهایی به سیاست ما وجود دارد که برای ما ثابت نیست اما فراموش نکنیم که سرمایه گذار آینده نگر است و از سوی دیگر رقبای ما نیز برای سرمایه گذاران انگیزه ایجاد می کنند. در نتیجه نه تنها سرمایه گذاری خارجی جذب نمی شود بلکه سرمایه گذاران ما را نیز خارجی ها جذب می کنند و می برند که در حال حاضر قابل مشاهده است . ببینید که در سه سال پیش در منطقه پارس جنوبی چه سرمایه گذاری داشتیم اما اکنون از آنها هیچ خبری نیست ولی در کنار ما، کشور هایی مثل عراق و کشورهای حوزه خلیج فارس با تسهیلات و برنامه ریزی های انجام شده، در جذب سرمایه گذار و پیمانکار از ما خیلی جلو افتاده اند. برای نمونه، عراق که همسایه غربی ما محسوب می شود و خودش هم دارای دومین مخازن نفتی دنیاست و در آتش جنگ داخلی و خارجی می سوزد، اما با این شرایط و مسائل سیاسی، برنامه ریزی کرده که طی چندین سال آینده روزی 7 الی 10 میلیون بشکه نفت را تولید و صادر کند بدون آنکه یک ریال از خودش سرمایه گذاری کرده باشد و راهکارش این است که میادین خود را با سرمایه گذارها مشترک کرده است.برای نمونه میتوان ازمیدان نفتی مجنون که نام ایرانی اش میدان آزادگان است نام برد که بین ایران و عراق مشترک است و عراقی ها با یک شرکت آمریکایی در بهره برداری از آن توافق کردند. بنا بر این امروز که به این صورت شروع کردند در عرض 5 سال قدرت آنها در استخراج از مخزن نفت مجنون حدود یک میلیون و 850هزار بشکه خواهد بود در حالی که این مخزن مشترک بوده و باید 900 هزار بشکه آن برای ما باشد . اما اگر از همین امروز در این مخزن سرمایه گذاری کنیم توان ما زیر 500 هزار بشکه خواهد بود.
در حال حاضر چند در صد از مخازن ما با کشورهای دیگر مشترک است ؟
عمده مخزن های نفتی دست نخورده ایران در دریا و خشکی مشترک هستند که متاسفانه در بحث تولید، رویکردمان روی مخزن های مشترک نبوده و فقط از مخازن اختصاصی برداشت کرده ایم.
چرا روی مخزن های مشترک کار نکرده ایم ؟
یکی از دلایل مهم، دریا بوده که تولید در آن مشکلات خاص خودش را دارد.به عنوان مثال نوع حفاری است که حتما باید از تکنولوژی روز دنیا استفاده کنیم لذا بیشترین رویکرد تولید ما بر روی مخزن های مستقل یا مخازنی بوده که از قبل بهره برداری می کردیم. جالب تر آن است که امروزه از مخزن هایی برداشت می کنیم که نصف عمر آنها گذشته و عقیده بعضی از کارشناسان بر این است که ما باید به این مخازن که عمرشان از 50 سال گذشته است بین 200 تا 400 میلیون متر مکعب نفت تزریق بکنیم و اگر این تزریق را انجام ندهیم عمل برداشت غیر صیانتی انجام می شود که این هم صحیح نیست.
نظر شما در مورد مخازن مشترک چیست؟
در مخازن دریا اکثرا با کشورها مشترک هستیم که یکی از آنها مرز عراق است که به اعتقاد بنده از نان شب واجب تراست که برویم در مخازن مشترک سرمایه گذاری کنیم زیرا امروزه آن فرمول های بین المللی برای تحریم ما آمده است.
سرمایه گذاری در شرایط تحریم را چگونه می بینید؟
برداشت من از تحریم این است که هیچگاه در قالب تحریم محرومیت ایجاد نمی کنند بلکه تحریم یک نوع سیاست کشورهای سرمایه داری است که با آن وضعیت اقتصادی دنیا را کنترل می کنند تا برای خودشان در آمدی ایجاد کنند در صورتی که مرزها را نمی شود بست و دنیا را نمی شود کنترل کرد. اما وقتی شما در تحریم قرار می گیرید مجبورید قیمتی که فروشنده تعیین می کند پرداخت کنید و به این صورت است که هزینه ها یک مقدار بالا می رود.در این شرایط اگر وزارت نفت سیاست جدیدی را شروع کرده باشد، موفق می شود و گر نه، وزارت نفت با این تحولات جدید یک مقدار درگیر است و این در اثرعدم ثبات مدیریتی است که خواسته یا ناخواسته برای ما ایجاد شده است.
وزارت نفت چه کار باید بکند؟
البته وزارت نفت از آن وزارتخانه هایی نیست که به هر صورت که دلمان خواست، نظر بدهیم و سیاست گذاری کنیم بلکه دارای وضعیت خاصی برای خودش است.
یکی از این ویژگی ها، نیروهای کارآمد است ، فرار مغزها را از این حوزه چگونه توجیه می کنید؟
با توجه به گسترش صنعت نفت،مدتی است که کارشناسان نفتی در دنیا خواهان پیدا کرده اند به همین دلیل باید بر تخصص، مدیریت و عملکرد آنها ارزش گذاری شود و برای این پرسنل کرامت خاصی را حفظ کرد. از سوی دیگر و در اثر این تغییر و تحولها در وزارت نفت که افراد غیر کارشناس تصمیم گیر می شوند یا مداخله هایی که در قراردادهای خارج از نفت انجام می شود، اینها باعث می شود انگیزه پرسنل از بین رفته یا کم شود. بحث دیگر، در بازاریابی و کارهای اساسی و زیر بنایی است که باید از کارشناسان و استادان ایرانی در این زمینه استفاده کنیم.
اکنون که دولت مدعی است تولید و استخراج نفت به وسیله کارشناسان ایرانی مدیریت می شود؟
یکی از مسائل مهم که بنده مشاهده کردم، وجود شرکت های خارجی است که نمی توانیم زیاد به آنها اطمینان داشته باشیم زیرا آنها انحرافاتی در بر نامه ها به وجود میآورند اما از آنجا که نمی توانیم از توان این شرکتها استفاده نکنیم، بهتر است که اگر می خواهیم از آنها استفاده کنیم حتما کارشناسان ایرانی نیز در این کار حضور پیدا کنند. زیرا یکی از مسایلی که ما را با مشکل مواجع می کند، اطلاعات ناسالمی است که کشورهای خارجی برای عقب نگه داشتن صنعت نفت به ما می دهند که به تازگی این را به وزیر نفت منتقل کردیم.
نمونه ای هم از این اطلاعات غلط سراغ دارید؟
برای نمونه می توان به صادرات گاز به پاکستان و هند اشاره کرد که مبلغ قرارداد آن نیز قابل توجه بوده است.در این قرارداد، یک شرکت خارجی به عنوان شرکت مشاور انتخاب شده تا هم بازاریابی کند وهم شرایط را برای فروش گازبه کشور پاکستان فراهم کند و قرار شد در این زمینه این شرکت یک گزارش تهیه کند. اما با بررسی و تحقیق از سوابق این شرکت ، متوجه شدیم که این شرکت در سنگاپور به ثبت رسیده و اکثر کارکنانش تابعیت انگلیسی دارند و خودشان نیز در دادگاه علیه جمهوری اسلامی ایران شهادت داده اند. بنابراین هنگامی که شرکتی با این شرایط و سوابق به عنوان مشاور برای ایران بازار یابی می کند آیا درست است که به این شرکت اعتماد کرد؟ بنا براین به نظر بنده در این مسایل حساس که زیر بنای کار ماست، باید حواسمان جمع باشد.
اکنون شرایط و جایگاه ایران را از نظر نفت چگونه می بینید؟
امروز ما سومین تولید کننده نفت هستیم اما فردا کشورهایی مثل عراق و امثال آن از ما جلو می افتند که در آن صورت دچار مشکل خواهیم شد زیرا به جای آنکه بیشتر به منافع ملی فکر کنیم خودمان را درگیر مسایل داخلی کشور کرده ایم. امروزه وضعیت نفت در جهان طوری است که هیچ انسجام مدیریتی در آن وجود ندارد، به همین دلیل باید مدیران کارآمدی داشته باشیم.اما با کمال تاسف مشاهده می شود بعضی از افراد فعال در وزارت نفت که در مشاغل حساس به کار گرفته شده اند، صلاحیت فنی کار را در این وزارتخانه ندارند.
اگر این مدیران ناکارآمد هستند چه کار باید کرد؟
البته این مهم در برنامه توسعه 5 ساله پنجم لحاظ شده است . به گونه ای که وزارت نفت پیشنهادهایی ارایه کرده که از آن جمله این است که یک میلیون بشکه به تولیداتمان اضافه شود و در حالی که امروز توان تولید چهار میلیون و 200هزار بشکه را داریم ، آقایان در خواست دارند این ظرفیت به 5 میلیون برسد .
این افزایش تولید نفت که میزان قابل توجهی است ؟
شاید به ظاهر این عدد بزرگ به نظر برسد اما در مقایسه با کشورهایی که از چاه های مشترک با ایران برداشت می کنند ، عدد کوچکی است. زیرا ما غافل هستیم که عراق بر روی 10میلیون بشکه برنامه ریزی کرده است.
آن شعارهایی که اعلام می شد نفت برای آیندگان است و باید در برداشت آن دقت کرد چه می شود؟
البته بحثی در اینجا به وجود می آید که نظر بعضی ها بر آن است که چرا باید بیشتر تولید کنیم؟پاسخ اول آن است که اگر ما برداشت نکنیم عراق و سایر کشورها تولید می کنند و می برند اما در اینجا یک بحث بین المللی نیز به وجود می آید مبنی بر آنکه ما باید توان تولیدمان را بالا ببریم.اگر ما امروز قدرت تولید 7 الی 8 میلیون بشکه نفت را داشتیم ولی 4 میلیون تولید می کردیم می توانستیم در سیاست گذاری های بین المللی تاثیرگذار باشیم، اما امروز که توان تولید نداریم، کاری هم نمی توانیم انجام بدهیم و نمی توانیم بر سیاست نفت تاثیر بگذاریم. البته ما نباید بگوییم هر چه توان داریم تولید می کنیم، یا امروز 10 میلیون بشکه تولید می کنیم اما باید همه چیز را به شرایط زمانی مرتبط کرد و در عین حال آرام نماند، بلکه توان تولید را همیشه باید داشته باشیم زیرا رقبای ما نه تنها توان تولید دارند بلکه دایم این توان را افزایش می دهند.
مگر سهمیه تولید نفت در مجمعی به نام اوپک تعیین نمی شود؟
البته که می شود. اما امروز عربستان چون توان تولیدش بالاست به هر صورت که بخواهد بازار نفت را برهم می زند ولی ما قدرت آن را نداریم. قدرت ما همین است که تولید می کنیم اما اگر توانمان را بالا ببریم قدرت چانه زنی بیشتری خواهیم داشت.
چقدر باید قدرت تولید نفت کشور را بالا ببریم؟
محدودیت ندارد.اگر بر اساس برنامه زمانبندی شده در لایحه توسعه پنجم، در طول 5 سال توانمان را بالا ببریم و به بالای 5 میلیون بشکه در روز برسیم، کافی نیست، زیرا تولید عراق به بالای 10 میلیون می رسد و اگر این شرایط را ادامه بدهیم ممکن است ما به سطح کشورهایی برسیم که یک سوم ما هم تولید نفت نداشتند.
مشکلات ما در بحث تولید داخل چیست؟ چرا نمی توانیم نفت را خودمان پالایش کنیم، چرا بنزین تولید شده در داخل کشور با وجودی که با بنزین خارجی وارداتی مخلوط می شود باز هم کیفیت لازم را ندارد و نارضایتی خودروسازان را به همراه دارد و می گویند به موتور خودرو آسیب می زند و چرا پالایشگاه های ما به روز نیستند ؟
متاسفانه در جامعه ما، هر کس یک شرایطی برای خودش ایجاد کرده که نمی شود در مورد مسایل به راحتی بحث کرد. اگر ما بخواهیم از نظر کارشناسی به این مساله نگاه کنیم ایران با وجودی که دومین تولید کننده نفت است، همیشه به واردات فکر کرده و برنامه ریزی هایش را بر مبنای واردات گذاشته است.امروزه اکثر تکیه مسوولان ما بر روی واردات است تا صادرات.حتی می بینید که نمی توانیم تمام بنزین و گازوییل مورد نیازمان را در پالایشگاه های داخل تامین کنیم و این نشان می دهد که ما همان طور که در بخش کشاورزی وابسته ایم در حوزه های دیگر از جمله نفت نیز وابستگی داریم. در صورتی که بخش کشاورزی یک بخش زود بازده است، سرمایه کمی می خواهد و می تواند به سرعت اشتغال پایدار ایجاد کند. اما نگاه کنید که ایران در سال گذشته نزدیک به 12 میلیارد دلار واردات کشاورزی داشته است. بنابراین متاسفانه تفکرغالب مدیریت بر جامعه ما، بیشتر به طرف واردات گرایش دارد و اگر آقایان با هر دلیلی توجیه کنند که واردات به نفع ماست، این یک استدلال قابل استنادی که بتواند ملاک قرا گیرد نیست، بلکه فقط یک توجیه است.
این چه نظریه و باوری است که تفکر بیشتر مدیران ما به واردات باز می گردد تا صادرات؟
مشکل در بی برنامگی است . ما 100سال در حال تولید نفت خام و صدور آن به خارج از کشور بودیم اما پالایشگاه های ما به روز نیستند! امروزه عملکرد پالایشگاه های ما به قدری خنده دار است که 30 درصد نفت خام را به نفت کوره تبدیل می کنند و این در استانداردهای دنیا قابل بذیرش نیست و با کمال تاسف این عملکرد غلط به دلیل آن است که ما تاسیسات نفتی مان را در 30 سال پس از پیروزی انقلاب به روز نکرده ایم.
استاندارد تبدیل نفت خام به سایر مشتقات در پالایشگاه چقدر است؟
استاندارد آن است که هر چه می خواهیم از نفت خام به دست بیاوریم بدون آنکه مجبور باشیم 30 درصد نفت کوره ناشی از عملکرد غلط پالایشگاه ها روی دستمان بماند.از سوی دیگر شاید به نظر برسد نفتی که در ایران تولید می شود به دلیل آنکه تاسیسات قدیمی است گران تمام می شود و چون نفت عربستان که دارای تاسیسات به روز دنیاست، تولیداتش ارزان ترباشد.بی شک تولیدات نفتمان با ابزارآلاتی که با آنها استخراج می کنیم به روز نیست در نتیجه از تکنولوژی روز نتوانسته ایم استفاده کنیم و عقب هستیم اما فراموش نکنیم که نفت حتی یک بشکه آن در دنیا ارزش دارد که در مقطعی بالای 100 دلار فروخته می شود. در این شرایط چه معنا دارد که در ایران 30 درصد نفت خام را پس از طی مراحل در پالایشگاه ، به نفت کوره تبدیل کنیم؟ این نشان می دهد که تکنولوژی ما مدرن نیست .
اکنون وضعیت پالایشگاه های ما چگونه است ؟
اکنون فکر می کنم فقط یکی از پالایشگاه های ما که تازه شروع به کار کرده یک مقدار بهتر باشد که پالایشگاه بندر عباس است. از طرف دیگر اگر این قدرت و تکنولوژی را در این شرایط به روز نرسانیم، نمی توانیم بنزین استاندارد سازمان بین المللی را تولید کنیم .
اگر تحریم شویم امکان تامین بنزین موردنیاز کشور را داریم ؟
اگر روزی بودجه ما برای واردات بنزین یاری نکند، ما نمی توانیم بنزین خودمان را استفاده کنیم زیرا بنزینی که وارد می کنیم باید با بنزین تولید داخل مخلوط شود تا قابل استفاده باشد. بنا بر این باید روی پالایش نیز دقت لازم را داشته باشیم.در هیچ جای دنیا در صف ایستادن برای پرکردن باک ماشین ارزش نیست اما در ایران امری عادی شده است.چاره آن است که باید بخش خصوصی بیاید خودش تولید کند و خودش هم توزیع کند اما باید انگیزه ایجاد کنیم زیرا هنوز خیلی عقب هستیم و این ظرفیتی است که در اصل 44 تعریف شده اما مسوولان ما نمی خواهند از دولت گرایی دست بردارند. متاسفانه امروزه دولت در خیلی از مسایل حق وتو دارد و می تواند بخش خصوصی را وادار به تسلیم کند و این در حالی است که مساله سوخت در تمام کشورهای جهان حل شده و بخش خصوصی سرمایه گذاری، تولید و توزیع خود را انجام داده و می دهد.
اکنون درکشور چند پالایشگاه داریم؟
پالایشگاه های ما محدود هستند و طبق برنامه ریزی انجام شده که وزارت نفت برای هشت پالایشگاه ایران در سمینار بین المللی تهران تعیین کرد، ما باید یک میلیون بشکه تولیدات تصفیه شده از نفت را ایجاد کنیم و یکی از صادر کنندگان محصولات نفتی باشیم و این نکته مهمی است. اگر ما یکی از تولیدکنندگان فرآورده نفتی بودیم در برابر تحریم ها بی تفاوت بودیم زیرا کنترل فرآورده بسیار سخت است ولی تحریم نفت خام بسیار آسان است زیرا نفت خام را هرکسی نمی خرد، ولی بنزین ومحصولات نفتی را به راحتی می خرند و ما می توانیم خود را از دام تحریم ها نجات دهیم.
پیشنهاد شما چیست؟
تجربه های امروزی باید به ما آموزش بدهد اما مشاهده می کنیم که بعد از 100سال باید باز گردیم و ببینیم که نمی توانیم مصرف داخلی را کنترل کنیم اما سوال اینجاست که آیا می خواهیم تا 100سال آینده نیز همین روش را ادامه دهیم؟ لذا باید در سیاستگذاری هایمان تغییر وتحولی بدهیم اما متاسفانه این موارد در برنامه توسعه 5 ساله پنجم نیز قید نشده و مشخص نیست چه برنامه ای دارند و همین برنامه ناقص درحال تصویب است اما منتظرهستیم ببینیم پیشنهادها چه خواهد بود.
پیشنهاد شما برای برنامه پنجم توسعه چیست ؟
به نظر من همان قدر که برای تولید ارزش قایل هستیم باید همان قدر نیز به توسعه ارزش قایل باشیم. ما هر چه توان تصفیه را بالا ببریم، نه تنها ارزش افزوده ای برای ما خواهد بود، بلکه منبع درآمد خوبی نیز خواهد بود علاوه بر آنکه از بازی های سیاسی نیز راحتر می توانیم عبور کنیم. به طور مثال در حال حاضر ما روزی 20 میلیون لیتر بنزین وارد می کنیم اما سوال اینجاست که کشورهای صادرکننده چه چیز بیشتری از ما دارند؟آنها نفت خام را می خرند، سپس تصفیه و بعد صادر می کنند، در صورتی که ما خودمان نفت خام داریم اما پاسخ این است که ما سرمایه گذاریمان کم بوده یا اهمیتی به آن نداده ایم؟ در پنج سال گذشته کدام پالایشگاه ما افتتاح شده، یا کدام پالایشگاه ظرفیتش افزایش یافته است؟ در برنامه توسعه پنجم چه مقدار به توان تولیدمان اضافه شده است؟ بنابراین می بینیم که در برخی از مسایل مشکل داریم که باید آنها را حل کنیم; البته اگر دنبال رشد اقتصادی هشت درصدی باشیم .
وضع ما در حوزه گاز چگونه است؟
در حوزه گاز نیز با این صادراتی که داریم وضع چندان خوبی نداریم. جالب اینجاست که با این میزان مصرف داخلی، به جای آنکه به دنبال تامین مصرف سوخت داخلی باشیم، به دنبال صادرات بودیم و متاسفانه همان ذهنیتی که در100 سال گذشته در بخش نفت داشتیم که صادرکننده نفت خام باشیم و فرآورده صادرنکنیم در بحث گاز به سرمان آمده است در حالی که می توانیم این گاز را به نوعی به کار بگیریم که صنایع دیگرمان راگسترش دهیم.باور کنید که اگر هوای پارسال مانند سال86 سرد بود می دیدیم که حد اقل روزانه به 700 میلیون متر مکعب گاز نیاز داریم ولی تولیداتمان به زور به 520 میلیون متر مکعب می رسد. به عبارت بهتر روزانه180میلیون متر مکعب کمبود گاز داشتیم.
نیاز امروز کشور به گاز چقدر است؟
امروز نیروگاه های کشور به200میلیون مترمکعب گاز در روز نیاز دارد، در این شرایط چرا می خواهیم گاز را صادر کنیم و به نیروگاههایمان گازوییل تحویل دهیم ؟در حالی که می خواهیم روزانه 40 هزار کیلووات برق تولید کنیم. بنا بر این اگربخواهیم به آن چشم انداز 20ساله برسیم، باید تولیداتمان را دوبرابر کنیم. امروز به200 میلیون مترمکعب گاز برای نیروگاه نیاز داریم بدون اینکه سوخت اضافه ای تحویل بدهیم، اما اگر بخواهیم تولید نیروگاه ها را به دو برابر ظرفیت برسانیم با تزریق200 میلیون متر مکعب گاز بیشتر، به400 میلیون متر مکعب گاز نیازداریم. از سوی دیگر حدود 700 میلیون متر مکعب نیاز مصرف روزانه خانگی و صنعتی است البته اگر سوخت صنایع ما ثابت باشد در این شرایط نیاز کشور به گاز بالای یک میلیارد متر مکعب در روز خواهد بود. در این شرایط چه انگیزه ای ایجاد شده که ما گاز خود را به پاکستان بفروشیم که صد البته بازاری مطمئن هم نیست؟ از سوی دیگر امروز ما وارد کننده گاز هستیم چرا ترکمنستان باید صادر کننده گاز باشد و ایران گاز وارد کند؟ با این قراردادهایی که در حوزه گاز بسته شده، همان بلا یی سر ما میآید که در حوزه نفت بر سرما آمد و امروز می بینید که نتیجه 100 سال تولید نفت، ناتوانی در تامین مصرف بنزین و نفت کشور است. نکته مهم دیگر ارزان فروشی در حوزه گاز است.آیا نزدیک به سه میلیون دلار هزینه می کنیم که گاز را به پاکستان صادر کنیم. دلیل این کار چیست؟ نتیجه این ارزان فروشی به پاکستان آن می شود که اکثر نیروگاه های ما گازدار نیستند و با سوخت گازوییل کار می کنند. علاوه بر این بخش قابل توجهی از صنایع ما هم گازدار نیستند.
با این وضعیت هدفمند کردن یارانه ها که قرار است اجرایی شود و مساله خاص خودش را دارد، باید سوخت فسیلی را تبدیل به سوخت مایع کنیم،زیرا سوخت مایع را راحت تر می توانیم بازاریابی کنیم و همین طور راحت تر می توانیم به فرآورده های داخلی تبدیل کنیم. با توجه به اینکه نیروگاههای ما دومین مصرف کننده داخلی گاز هستند به جای آنکه مصرف داخلی برای خودمان درست کنیم به دنبال صادرات گاز هستیم.اکنون سوال من این است که با صادرات مواد خام مثل نفت و گاز خام و روی آوردن به واردات، آیا آینده کشور با چالش جدی روبه رو نخواهد شد؟ پاسخ من به همه این رفتارهای غلط تنها یک جمله است"مدیران ناکارآمد بزرگترین چالش حوزه انرژی کشور هستند" و باید هر چه سریعتربرای آن چاره ای اندیشید.
صحبت های شما چنین معنی دارد که همه مشکلات بر اثر ناکارآمدی مدیریت هاست . از سوی دیگر اعلام کرده اند که یارانه بنزین را برای سال آینده یا شش ماهه دوم امسال حذف می کنیم در صورتی که این تصمیم خلاف برنامه زمانبندی اجرای هدفمندکردن یارانه هاست. سوال اینجاست که چرا باید مردم تاوان این شرایط را بدهند؟
اول اینکه برای سو» مدیریت ها دلیل دارم، به مدیریت ها نگاه کنید. اول مجلس هفتم طرحی را به تصویب رساندند که هرگونه افزایش قیمت ممنوع است در حالی که اگر طی این مدت،سالی 10 درصد افزایش قیمت در سوخت داشتیم، اکنون به60 الی 70 درصد قیمت واقعی بنزین رسیده بودیم. با یک مثال جزیی مساله را روشن می کنم. فرض کنید ما بهترین برنج و روغن را در خانه داشته باشیم اما آشپز خوبی نداشته باشیم نتیجه چه می شود؟ آن مواد اولیه خوب نیز تبدیل به موادی می شود که قابل استفاده نباشد.اما اگر آشپز خوب داشته باشید، می تواند از مواد غذایی نامرغوب هم برای شما یک غذای خوب بپزد، لذا مدیریت در دنیا حرف اول را می زند یا به عبارت بهتر، حرف اول و آخر در دنیا مدیریت است آن هم مدیریت های علمی نه مدیریت های سنتی.
چرا اینقدر روی مدیریت تکیه می کنید؟
زیرا اگر مدیریت داشته باشیم خیلی از موارد خود به خود حل می شود اما مدیرانی که ثبات و امنیت شغلی داشته باشند. مدیرانی که قدرت بیان حرفشان را به صورت تخصصی داشته باشند. مدیر متخصص ما باید تصمیم گیر باشد وهر تصمیمی که گرفته می شود باید از دایره تخصص بگذرد. باید دست متخصص ها را باز بگذاریم تا حرف های واقعی و کارشناسی بزنند.اما امروزه همه چیز در کشور ما اسیر سیاست بازان شده است به همین دلیل مدیران ما نه تنها متخصص نیستند بلکه دل بخواه مدیران ارشد شان حرف می زنند. امروزه بیشتر مدیریتی را تربیت کرده ایم که به جای آنکه واقعیت ها را بگوید و از کارشناسی ها صحبت کند در جهت رضایت بالا دستی ها حرف می زند و این یکی از بزرگترین آفتهای مدیریتی کشور ماست . اگر ما یک مدیریت توانمند و قدرتمند علمی داشتیم، اگر برای متخصصان کشور ارزش قایل بودیم، امروز این وضعیت را نداشتیم.
مگر مدیران چگونه هستند؟
امروز30 سال از عمر انقلاب اسلامی می گذرد. افرادی که اوایل انقلاب استخدام شدند در حال بازنشستگی هستند اما این مدیران 30ساله امروز از دایره تصمیم گیری خارج شده اند.در این 30 سال جمهوری اسلامی توانسته مدیرانی تربیت کند که امروز از وجود و توان به کارگیری درصد بالایی از آنها محروم هستیم زیرا مدیریت امروزی ما چنین تصمیم گرفته که خودش را از آن توان مدیریتی محروم کند، در نتیجه مدیریت غیر تخصصی و غیر کارشناسانه ای داریم و این بدعتی است که اگر باب شود مدیران امروز نیز در سال های آینده به وسیله افرادی مثل امروزی ها از چرخه خدمتگذاری به نظام رانده می شوند.

کلیدها , تولید نفت و واردات بنزین

تا کنون نظری برای این خبر ارسال نشده است

نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما: